Albania - Kościół św. Antoniego na Półwyspie Rodonit ( Kisha e Shna Ndout)

 

  Po dotarciu na rozległy parking na Półwyspie Rodonit naszym oczom ukazał się niezwykły widok — niewielki, kamienny kościół z malowniczymi ruinami. To miejsce od razu przyciąga uwagę swoim spokojem i surowym pięknem, idealnie wpisując się w nadmorski krajobraz.

Zabytkowy kościół św. Antoniego położony jest tuż przy samym brzegu morza. Prowadzi do niego kamienista ścieżka, która wiedzie dalej na plażę. Spacer tą trasą to prawdziwa przyjemność z jednej strony historia, z drugiej szum fal i otwarta przestrzeń.

Świątynia ma ciekawą historię. Została ufundowana przez siostrę albańskiego bohatera narodowego, Gjergja Kastriotiego-Skenderbega. W XV wieku kościół pełnił ważną funkcję jako siedziba franciszkanów związanych z zakonem św. Klary, co dodaje temu miejscu jeszcze więcej wyjątkowego charakteru.

Kościół i przylegający do niego klasztor funkcjonowały nieprzerwanie aż do 1852 roku. To właśnie wtedy silne trzęsienie ziemi doprowadziło do zniszczenia całego kompleksu, który przez ponad sto lat pozostawał w ruinie — aż do 1978 roku.

Przełom nastąpił dopiero po upadku komunizmu w 1990 roku. Dzięki zaangażowaniu księdza Zefa Pllumiego, miejsce to odzyskało swoje dawne znaczenie — kompleks został zwrócony franciszkańskiemu zakonowi „Zoja Nunciatë”.

Nowy rozdział w historii tego miejsca rozpoczął się w 2000 roku. Pod opieką zakonu przeprowadzono gruntowną odbudowę kościoła oraz części klasztoru, przywracając im dawny blask i ponownie czyniąc z nich ważny punkt na mapie regionu.

 Widok na kościół św. Antoniego wraz z ruinami klasztoru. Odrestaurowane w 2000 roku.

We wnętrzu kościoła wciąż można odnaleźć fragmenty oryginalnych malowideł ściennych, które mimo upływu czasu zachowały swój wyjątkowy charakter. Przedstawiają one intrygujące, symboliczne motywy, dodające temu miejscu jeszcze więcej tajemniczości.

Najlepiej zachowane fragmenty znajdują się w dolnej części apsydy. Po lewej stronie przedstawiono dwugłowego orła, pośrodku nieuzbrojonego rycerza, a po prawej grupę ptaków. Na pozostałych ścianach można dostrzec ślady kolejnych warstw malarskich, które odsłaniają różne etapy dekorowania wnętrza na przestrzeni wieków.

Kościół św. Antoniego jest otwarty dla zwiedzających codziennie, z wyjątkiem środy, w godzinach od 8:00 do 16:00. Nam jednak nie dopisało szczęście — trafiliśmy właśnie w środę, przez co tym razem nie udało się zajrzeć do środka 😕

 Widok na kościół od strony parkingu

Zbliżając się do kościoła od strony parkingu, warto na chwilę zwolnić i uważnie przyjrzeć się skosom fasady. To właśnie tam kryje się jeden z najbardziej fascynujących detali tego miejsca.

W zależności od kąta padania światła i gry cieni można dostrzec subtelne różnice w strukturze ściany — ciemniejsze fragmenty kamienia przeplatają się z jaśniejszymi spoinami. To nie przypadek, lecz autentyczne pozostałości oryginalnej konstrukcji z XV wieku, które przetrwały do dziś i pozwalają choć na moment cofnąć się w czasie.

Ruiny części klasztornej odbudowane w 2000 roku.

W 2019 roku kościół został poważnie uszkodzony w wyniku kolejnego trzęsienia ziemi. Renowacja zniszczeń została przeprowadzona w latach 2021-2022 i kościół został ponownie otwarty dla zwiedzających. Interwencje przeprowadził UNOPS we współpracy z albańskim Ministerstwem Kultury, a prace były finansowane ze środków Unii Europejskiej.

Figury świętej rodziny umieszczone przed wejściem do kościoła.

Kamienna postać Franciszkanina z dzieckiem.

 

                 

Jeśli zastanawiacie się czy warto zwiedzić kościół św. Antoniego to powiem Wam, że warto. To miejsce, które łączy w sobie historię, naturę i wyjątkowy klimat. 

To nie jest typowa atrakcja turystyczna pełna tłumów. Wręcz przeciwnie panuje tu spokój, który pozwala naprawdę poczuć charakter tego miejsca. Położenie tuż nad morzem, surowa kamienna architektura i otaczające ruiny tworzą niezwykle malowniczą scenerię.

To miejsce „żyje” historią, którą widać na każdym kroku nawet w detalach murów czy fragmentach dawnych malowideł.

Jeśli lubisz miejsca z duszą, piękne widoki i odrobinę historii poza utartym szlakiem — zdecydowanie warto tu zajrzeć.