Rumunia - Ruiny Zamku Slimnic (Stolzenburg)

 

Jadąc z Sybina do Mediaș, oddalonego od Sibiu o około 18 kilometrów, wjeżdża się do starego jak świat miasteczka – Slimnic. W środku wioski, na wzgórzu zwanym Burgbasch, znajdują się imponujące ruiny twierdzy, która przez setki lat strzegła północnej granicy saksońskiej siedziby Sybina.

Niemiecka nazwa miejscowości, która została poświadczona w 1282 roku, brzmi Stolzenburg – Dumna Twierdza. Tyle że nie pochodzi z twierdzy, o której dziś mówimy, a która wtedy jeszcze nie istniała, ale z miejscowości, z której pochodzili pierwsi osadnicy saksońscy – Stolzembourg, od Luksemburga.

Twierdza została zbudowana w XIV wieku, jako przyczółek Sibiu, z rolą obrony przed atakami nadciągającymi z północy. A było ich niemało, na przestrzeni wieków. W XV wieku był trzykrotnie atakowany przez Turków – z tego powodu miejscowi nigdy nie dokończyli rozpoczętego przez siebie gotyckiego kościoła, pracując nad wzmocnieniem fortyfikacji. Pierwotna konstrukcja kościoła istnieje do dziś.

Pierwsze fortyfikacje z nieobrobionego kamienia powstały w okolicach wielkiego najazdu tatarskiego na początku XIII wieku. Te pierwsze fortyfikacje zostały zastąpione znacznie mocniejszymi murami na początku XV wieku, przy czym głównym materiałem budowlanym była cegła. Po wzniesieniu mury te tworzyły dwa wieloboczne ogrodzenia (dziedzińce). Obie klauzury istnieją do dziś, przy czym południowa została poważnie uszkodzona na początku XVIII. 

W XVI wieku zamek został dwukrotnie zdobyty przez wojska Jana Zapolyi, przy tej okazji wielu mieszkańców zostało wbitych na pal. W tym samym roku, przy wsparciu Sibiu, twierdza została odbita przez miejscowych. W 1658 roku, twierdza została ponownie oblężona przez Turków, ale jej dzielny opór spowodował, że nie została zdobyta. Na początku XVIII wieku, twierdza została zdobyta i okupowana przez kutów Franciszka Rakoczego II. Trwało to rok. Po ich odejściu twierdzę podpalono, a południowe ogrodzenie, które zaczynało się od dziedzińca, fontanny i domu parafialnego oraz gotyckiego kościoła zostało doszczętnie zniszczone. 

10 lat później podjęto próbę renowacji kościoła i murów, ale prace przerwano dwa lata później z powodu epidemii dżumy, która pochłonęła wiele ofiar. 

W 1855 r. rozebrano część kościoła, a z powstałego w ten sposób materiału budowlanego wzniesiono mur miejscowego cmentarza. W 1870 roku zawaliła się część muru w kierunku południowego wejścia do twierdzy, a dwa lata później zawaliła się część okrągłych murów, które broniły fontanny.

W latach 1958-1959 na terenie twierdzy przeprowadzono prace konserwatorskie, sfinansowane przez gminę i Dyrekcję Zabytków, dzięki którym odrestaurowano dzwonnicę, mury i wieżę obronną na północnym zachodzie.

Twierdza jest zamieszkała. Niestety trzeba mieć szczęście aby trafić na gospodarza i móc zobaczyć wnętrze twierdzy. Nam się niestety nie udało i pocałowaliśmy klamkę. Mogliśmy tylko zobaczyć podwórko przez dziurkę od klucza. Muszę przyznać że wyglądało imponująco. Wszędzie było widać kwiaty i kury biegające po soczystej trawie. Mogliśmy jedynie przejść zamek dookoła. 

Na furcie do zamku jest tabliczka z godziną otwarcia ale to tylko teoria. Oficjalnie twierdza jest tymczasowo zamknięta.