Rumunia - Bajkowy zamek Hunedoara

 

Zamek w Hunedoarze zwany także zamkiem Korwina po raz pierwszy zwiedziliśmy w 2018 roku. Jedni nam mówili jedzcie, bo to fajne bajkowe miejsce, drudzy odradzali. Opinie były różne. My jednak postanowiliśmy zobaczyć Hunedoarę na własne oczy, aby móc coś o tym zamku powiedzieć. Czy byłam rozczarowana? O tym przekonacie się w dalszej części opowieści. 

Hunedoara to miasto położone w zachodniej Rumunii w Siedmiogrodzie. Zamek został wzniesiony na jednym z najbardziej wysuniętych na wschód wzgórz grupy górskiej Poiana Rusca w Karpatach Południowych. 

Pierwotna warownia prawdopodobnie została wzniesiona już na przełomie XII i XIII wieku. W XIV wieku przeszła w ręce Andegawenów, panujących wówczas na terenie obecnych Węgier i Rumunii. 

Po śmierci ostatniego męskiego potomka rodu Andegawenów, Karola III, władzę na Węgrzech przejął Zygmunt Luksemburski. Jak wynika z dokumentów z roku 1409 Zygmunt Luksemburski przekazał dobra Hunedoary rumuńskiemu szlachcicowi Vojkowi w uznaniu jego zasług w służbie królewskiej.

Po śmierci Vojka budowlę odziedziczył jego syn, Jan Hunyady, późniejszy regent Węgier i władca Siedmiogrodu. To właśnie z jego inicjatywy rozpoczęto pierwszą przebudowę twierdzy. Powstały wtedy dwa pierścienie murów obronnych z licznymi wieżami, zamek właściwy oraz kaplica. Po śmierci Hunyadego twierdzę przejęła jego żona Elżbieta Szilágyi, a następnie ich syn Maciej Korwin, król Węgier (1458-1490), który rozbudował zamek w stylu renesansowym. Ostatnim właścicielem z rodu Hunyadego był Jan Korwin.

Kaplica

Witraż z Janem Hunyady

Witraż w kaplicy

W kolejnych wiekach twierdza przechodziła z rąk do rąk. Jednak za czasów Gábora Bethlena - księcia Siedmiogrodu i przywódcy powstania antyhabsburskiego dokonano kolejnej przebudowy zamku w stylu barokowym. Dodając tzw. Skrzydło Bethlena, Białą Wieżę, Wieżę Bramną oraz platformę dla artylerzystów.

Ostatnim właścicielem prywatnym zamku była żona węgierskiego zarządcy Siedmiogrodu, Michaiła II Apafy'ego, Katalina Apafy. Po jej śmierci w 1724 r. zamek przeszedł w posiadanie rządu Austrii, a później Austro-Węgier. 

W XIX wieku zamek kilkukrotnie trawił niszczycielski ogień. Jednak w 1854 roku wielki pożar zniszczył drewnianą konstrukcję stropów, co spowodowało zawalenie się dachu. Pierwsza rekonstrukcja zamku miała miejsce w latach 1870-80, kolejna w 1907-13. Po zakończeniu I wojny światowej zamek przejął rząd Rumuński. Obecnie w zamku znajduje się muzeum historyczne. 

Na pierwszy rzut oka zamek przypomina potężną, ufortyfikowaną fortecę, jednak nigdy nie pełnił funkcji militarnej. Służył natomiast jako rezydencja królewska.  

Wyposażenie zamku oszałamiające nie jest. Przynajmniej nas na kolana nie rzuciło. Z zewnątrz prezentuje się wspaniale, wewnątrz kwestia dyskusyjna. Nasza wizyta w zamku odbyła się w 2018 roku, od tego czasu pewnie sporo się zmieniło (a może i nie). 

Po przekroczeniu bramy zamku, natrafiliśmy na pomieszczenie z narzędziami tortur, jakie wówczas stosowano. Szkoda że nie umieszczono tego w lochach, zrobiło by to większe wrażenie na zwiedzających. 

Największe wrażenie zrobiła na nas Sala Rycerska z krzyżowo-żebrowym sklepieniem wspartym na granitowych ozdobnych filarach. Znaleźć tam można także popiersie Jana Hunyady i kilka gablot z ówczesnym uzbrojeniem. 

Sala Rycerska

Kolejnym ciekawym miejscem była Sala Rady w której Gábor Bethlen zwoływał sesje parlamentu. 

Sala Rady

Po kątach porozstawiano makiety zamku i piec kaflowy z herbami rodów. 

Wędrując po korytarzach zamku czasem można trafić na różne ciekawostki. Niby drzwi zamknięte ale po naciśnięciu klamki ukazuje się sekret komnaty. Tak trafiliśmy do pokoju z rzeźbionym kredensem i pamiątkami myśliwskimi, a także odkryliśmy izbę w której przedstawiono narzędzia jakimi posługiwano się m.in. w obowiązkach domowych. 

Zamek położony jest na wzgórzu więc widoki rozpościerające się z niego są niesamowite. 

Zamek Korwina, jak na każdy szanujący się zamek przystało, skrywa swoje legendy. Najbardziej znaną z nich jest opowieść o studni. Studnia o której mowa znajduje się na dziedzińcu, według legendy została ona wykopana przez trzech tureckich więźniów, którym Jan Hunyady obiecał wolności jeśli wykopią studnię z dobrą wodą. Więźniowie napełnieni nadzieją, że otrzymają upragnioną wolność, przez 15 lat drążyli skałę w której na głębokości 28 m odnaleźli cenną wodę. Niestety w miedzy czasie Jan Hunyady zmarł, a jego żona Elżbieta stwierdziła, że nie dotrzymać słowa męża i nie uwolni trzech Turków tym samym skazując ich na śmierć. Na boku studni więźniowie umieścili napis "Macie wodę, ale nie macie serca." Cytat dotyczy złamanej obietnicy. 

W rzeczywistości napis na studni, odczytany przez Mihaila Guboglu, brzmi: Tu kopał, Hassan, więzień w fortecy koło kościoła. Inskrypcję datuje się na XV w. Obecnie napis znajduje się na jednym z filarów w kaplicy zamkowej.

W Lapidarium zamkowym można znaleźć kamienne herby i ozdoby pochodzące z fasad zamku.  

Obecnie zamek jest w pełni odrestaurowany i uchodzi za jedną z najpopularniejszych atrakcji turystycznych w Rumunii. To baśniowa twierdza z drewnianym mostem i mnóstwem pokoi. Z zewnątrz prezentuje się wspaniale, natomiast jeśli jedziesz tylko po to aby obejrzeć wnętrze, możesz poczuć rozczarowanie, ponieważ brak wystawnych królewskich sal zdobionych bogatymi dywanami i rzeźbionymi meblami. Gabloty z pamiątkami stoją tylko w kilku salach, ale tak naprawdę nie chodzi tu o wyposażenie zamku tylko styl w jakim został wybudowany. Zwiedzając zamek można pobudzić wyobraźnię i cofnąć się w czasie. 

Drewniany most prowadzący do zamku